Seksenli yılların pop ve rock kayıtlarında çok belirgin bir davul sesi vardır: geniş, patlayıcı ve aniden kesilen bir trampet.
Bu ses kapılı yankı olarak anılır ve ortaya çıkışı büyük ölçüde tesadüftür.
Stüdyoda kullanılan bir konuşma mikrofonu devresi, sesi yoğun biçimde sıkıştırıp odanın yankısını öne çıkarıyordu. Buna bir kapı devresi eklendiğinde yankı, doğal olarak sönmek yerine aniden kesiliyordu.
Sonuç, doğada karşılığı olmayan bir davul sesiydi: çok büyük ama hiç uzamayan.
Etkisi hızla yayıldı. On yıl boyunca sayısız kayıt bu sesle üretildi ve kapılı yankı, bir dönemin işitsel imzası haline geldi.
Bateristler açısından sonucu ikiliydi.
Bir yandan davul sesi düzenlemede daha büyük bir alan kapladı; diğer yandan icracının ürettiği doğal tını, prodüksiyon kararının arkasında kaldı. Ne kadar dikkatli akortlanırsa akortlansın, sonuç büyük ölçüde stüdyoda belirleniyordu.
Doksanlarda tepki geldi ve daha kuru, daha doğal bir yönelim öne çıktı. Bu döngü, davul sesinin dönemsel bir tercih olduğunu gösterir.
Derslerimizde kayıt dinleme çalışmalarında bu dönem ayrı bir örnek olarak ele alınır.