Seksenli yıllarda programlanabilir davul makineleri ucuzladı ve stüdyolara girdi. Etkisi hızlı ve sert oldu: pek çok kayıtta canlı davul yerine programlanmış ritimler kullanılmaya başlandı.
Bu, meslek açısından gerçek bir kriz yarattı.
Ama sonuç, sanılanın aksine bateristin ortadan kalkması olmadı. Üç ayrı yönde uyum gelişti.
Birincisi tını uyumudur. Makinenin ürettiği kısa, kuru ve sönümlü sesler bir estetik haline gelince, bateristler kendi setlerini bu karaktere yaklaştırdı. Yoğun sönümleme ve kısa rezonans bu dönemin ürünüdür.
İkincisi zaman uyumudur.
Makine kesinliği bir referans haline gelince, canlı çalmada beklenen zaman tutarlılığı yükseldi. Metronomla çalışma, tercih olmaktan çıkıp standart oldu.
Üçüncüsü melez düzenlerdir. Tetikleyiciler ve pedler aracılığıyla programlanmış sesler canlı sete eklendi. Baterist, makinenin rakibi değil kullanıcısı haline geldi.
Bugün gelinen nokta ilginçtir: prodüksiyonlarda hem programlanmış hem canlı davul bir arada kullanılıyor ve aradaki fark bilinçli bir renk olarak değerlendiriliyor.
Derslerimizde metronom disiplini ve hibrit kurulum bu tarihsel bağlamla anlatılır.