Altmışlı yılların sonunda kaydedilmiş bir parçanın ortasında, birkaç saniyelik solo bir davul bölümü vardır. Kayıt o dönemde büyük ilgi görmedi.
Yirmi yıl sonra bu birkaç saniye, popüler müzik tarihinin en çok örneklenen davul bölümü haline geldi.
Nedeni teknolojiktir. Sekseli yıllarda yaygınlaşan örnekleme cihazları, kısa ses parçalarını alıp döngüye sokmayı mümkün kıldı. Kısa, davul dışında enstrüman içermeyen ve ritmik olarak zengin bölümler bu iş için idealdi.
Bu bölüm her üç koşulu da karşılıyordu.
Hızlandırılıp yavaşlatıldı, parçalara bölünüp yeniden dizildi ve bütün bir elektronik tür bu malzeme üzerine kuruldu.
Bateristler açısından bu hikâyenin iki dersi var.
Birincisi, iyi çalınmış birkaç ölçünün ömrü icracının kariyerinden uzun olabilir. İkincisi, o birkaç ölçünün değeri karmaşıklığından değil, ritmik netliğinden ve tınısının temizliğinden gelir.
Aynı hikâyenin üzücü tarafı da vardır: örneklenen icracıların çoğu, bu kullanımdan uzun süre hiçbir karşılık almadı.
Derslerimizde kısa döngü çalışmaları bu bağlamla birlikte anlatılır.