Farklı kuşaklardan, farklı türlerden bateristlerin verdiği öneriler okunduğunda tekrar eden birkaç madde çıkar. Birincisi neredeyse istisnasızdır: yavaş çalışın.
Bunun nedeni sabır ahlakı değil, sinir sisteminin nasıl öğrendiğidir.
Bir hareket hızlı tekrarlandığında beyin onu bir bütün olarak kaydeder; içindeki küçük hatalar da o bütünün parçası haline gelir. Yavaş tempoda ise her vuruş ayrı ayrı denetlenebilir.
Hata düzeltilmeden hızlanmak, hatayı da hızlandırır.
İkinci nokta, yavaş çalışmanın gerçekten yavaş olması gerektiğidir. Çoğu kursiyer "yavaş" derken hedef temponun yüzde seksenini kastediyor. Oysa asıl fark, kontrolün tamamen kurulduğu, bazen hedefin yarısına inen tempolarda ortaya çıkar.
Üçüncü nokta, hızlanmanın kademeli olmasıdır. Metronomu birer birer değil, ikişer üçer vuruş artırmak; her kademede birkaç dakika kalmak.
Bir kademede temizlik bozulduysa geri dönülür. Bu geri dönüş kayıp değil, çalışmanın kendisidir.
Derslerimizde her teknik konu kademeli tempo tablosuyla birlikte verilir.