Bir bateristin mesleki yolu yalnızca sahnede çalmakla sınırlı değildir. Terri Lyne Carrington'ın kariyeri, davulculuğun beste, prodüksiyon ve eğitim alanlarıyla nasıl birleşebileceğinin belirgin bir örneğidir.
Bir prodüksiyon sorumluluğu üstlenen bateristin çalış tercihleri değişir.
Kayıtta hangi davul sesinin düzenlemeye yer açacağını bilmek, çalma anında verilen kararları etkiler. Bu, teknik yeterlilikten farklı bir yetkinliktir.
Beste yapmak da davul yaklaşımını dönüştürür. Bir parçanın formunu tasarlayan biri, davulun o form içinde nerede öne çıkması ve nerede geri çekilmesi gerektiğini daha net görür.
Bu, eşlik anlayışını doğrudan zenginleştirir.
Eğitim tarafı ise birikimi aktarılabilir hale getirir. Bir tekniği başkasına anlatabilmek, o tekniği kendi içinde çözümlemiş olmayı gerektirir.
Pek çok icracı, öğretmeye başladığında kendi çalışını da daha iyi anladığını söyler.
Carrington'ın caz eğitiminde toplumsal katılımı genişletmeye yönelik çalışmaları, alanın kimler tarafından kurulduğu sorusunu da gündeme getirdi. Bir müzik geleneğinin sürdürülebilirliği, ona kimlerin erişebildiğiyle doğrudan ilgilidir.
Derslerimizde kursiyerlerin ilgisi doğrultusunda beste, düzenleme ve kayıt alanlarına da yönlendirme yapılır.