Ellili yıllarda caz, bebop'un ince ve hızlı dilinden blues ve gospel köklerine doğru bir dönüş yaptı. Bu yönelim hard bop olarak anılır.
Davulda değişen şey teknik değil, ağırlıktı.
Bebop eşliğinin hafif ve kesikli dokusu yerini daha güçlü, daha oturaklı bir çalışa bıraktı. Ters vurgular belirginleşti, trampet daha çok duyulur hale geldi.
Ride kalıbı korundu ama daha ağır bir zeminde çalınmaya başlandı.
İkinci değişiklik enerji yönetimidir. Hard bop kayıtlarında davul solistleri sürekli iter; sakin bir bölümden yoğun bir bölüme geçiş, çoğu zaman davul tarafından başlatılır.
Bu "itme" işlevi, davulun düzenleme içindeki rolünü genişletti. Zaman tutan bir çalgı olmaktan çıkıp enerji yöneten bir çalgı haline geldi.
Üçüncü değişiklik gospel etkisidir. Kilise müziğinden gelen güçlü ters vurgu ve topluluk hissi, cazın bu koluna doğrudan yerleşti.
Kursiyer açısından hard bop, swing hissini yüksek enerjiyle birleştirmenin en iyi çalışma alanıdır.
Derslerimizde bu üslup, caz eşliği çalışmalarının ikinci aşamasında yer alır.