Eric Harland, Charles Lloyd, Dave Holland ve kendi projeleriyle çağdaş caz davulculuğunun en çok dinlenen isimlerinden biridir. Eşlik anlayışı, kalıbı tekrar etmek yerine sürekli yeniden kurmaya dayanır.
Bu yaklaşımda ride kalıbı bile sabit değildir; vuruş sayısı, yerleşim ve gürlük ölçüden ölçüye değişir. Dinleyicinin takip edebilmesini sağlayan şey, altta kesintisiz akan nabız ve bölüm sınırlarında verilen net işaretlerdir.
Harland’ın çalışında tını çeşitliliği de belirleyicidir. Aynı trampet, kenar vuruşu, merkez vuruşu, rim shot ve cross-stick ile dört ayrı renk üretir; doku değişimi çoğu zaman yeni bir kalıptan değil, aynı kalıbın farklı yüzeyde çalınmasından gelir.
Gospel geleneğinden gelen bir altyapıya sahip olması, gürlük yayını da etkiler. Bölümler kademeli yükselir ve düşer; ani sıçramalar yerine sürekli bir hareket vardır.
Harland’ın kendi topluluğu Voyager’daki çalışması, aynı anlayışın besteci kimliğiyle birleştiğini gösterir. Parçalar davulun rolüne göre yazılır; eşlik sonradan eklenen bir katman değil, yapının kendisidir.
Derslerimizde tını çalışması, tek bir davulda kaç farklı ses üretilebileceğinin sayılmasıyla başlar; kursiyer bu sayıyı artırdıkça eşliği çeşitlendirmek için yeni kalıba ihtiyaç duymaz.