Davul seti tek bir icatla değil, ekonomik ve teknik koşulların birleşmesiyle ortaya çıkmış bir düzenlemedir.
On dokuzuncu yüzyıl sonunda bando ve tiyatro orkestralarında bas davul, trampet ve ziller ayrı kişiler tarafından çalınıyordu. Küçülen topluluklar ve daralan sahne alanları, bu görevlerin tek kişide toplanmasını gündeme getirdi.
Birleşmeyi mümkün kılan asıl adım, ayakla çalınan bas davul pedalının kullanılabilir hale gelmesiydi. Eller trampet ve zillerde kalabildi, ayaklar bas davulu sürdürdü.
Böylece tek kişilik bir ritim bölümü gerçekçi hale geldi.
Hi-hat'in bugünkü biçimini alması daha sonradır. Başlangıçta yere yakın konumda çalınan çift zil, zamanla yükseltilerek hem ayakla hem bagetle çalınabilir oldu. Bu değişiklik zaman tutma işlevinin bas davuldan zile kaymasının önünü açtı.
Tom sayısı ve yerleşim ise çalınan türlerin ihtiyaçlarına göre şekillendi. Dans orkestralarında renkli efekt parçaları öne çıktı; sonraki dönemde daha az parçalı ve daha işlevsel düzenler benimsendi.
Bu tarih bir şeyi gösterir: set sabit bir nesne değildir. Çalınan müziğin ihtiyaçlarına göre sürekli yeniden düzenlenen açık uçlu bir yapıdır.
Derslerimizde kursiyerler kendi düzenini kurarken bu arka planı da öğrenir. Yerleşimin bir alışkanlık değil bir tercih olduğunu bilmek, teknik kararları da bilinçli hale getirir.